Maatschappelijke druk in je eigen hoofd

Het is deze week een hittegolf in het land. De verwachtingen zijn dat het maandag weer gaat regenen, dus ik geniet er graag van. Toch zorgde het voor iets waardoor ik na ging denken over dingen als maatschappelijke druk en wat er daarvan in mijn eigen hoofd zit.

 

Nieuwe stage

Ik ben deze week namelijk ook met stage begonnen, en ik wil graag een goede indruk maken die eerste week. Een deel is daarbij voor mij ook: wat trek ik aan? Nou is dat voor ‘gewone’ kleding niet heel erg lastig, ik heb wat fijne kleding voor heet weer die netjes genoeg zijn voor op kantoor, vind ik. Maar dan komt de vraag: wat voor schoenen trek ik aan? En daar zou het zomaar mis kunnen gaan.

Voor heel erg heet weer en netjes heb ik een paar leuke zwarte schoentjes met een hakje, voor heel erg heet weer en minder netjes heb ik een paar Birkenstocks. Niet lachen, ik vind ze lekker zitten. Het zijn ook niet van die hele lelijke, maar zulke:

Normaal zou ik voor de zekerheid die ene schoenen aantrekken. Afgelopen weekend ben ik nogal hard door mijn enkel gegaan (dat was nog best lang geleden, dat het zo hard ging!), dus al loop ik weer aardig door, hakjes dragen is misschien niet zo verstandig.

 

Wat zullen ze wel niet denken …

Simpel, zou je denken, dan trek ik lekker mijn slippers aan! Ze zijn niet heel raar, het wordt veel te loeiheet voor dichte schoenen, en hakjes dragen wordt hem niet. En toch gaat het in mijn hoofd dan ratelen. Kan ik dat wel maken, op slippers naar mijn werk? Je hoort vaak dat het eigenlijk niet kan, niet netjes staat.

Ergens vind ik het, nu ik erover nadenk, vooral wat vreemd. Want waarom is ‘hoe het hoort’ zo belangrijk, dat je er pijn voor zou moeten gaan lijden, zeker omdat ze het op mijn stage volgens mij niet eens heel erg raar zullen vinden als ik op die slippers aankom? Ergens is dat hetzelfde gedrag waar ik me bij mijn stage op de leraaropleiding al over verbaasde bij de leerlingen: meisjes die in korte rokjes en/of nauwelijks winterkleding op de fiets naar school kwamen midden in de winter.

 

Op het weer kleden

Eigenlijk moet het weer normaal worden dat we ons op het weer en wat lekker zit kleden. Natuurlijk kan je dan wat aantrekken wat je zelf mooi vindt, maar ik ben er helemaal voor dat je tijdens een hittegolf ook stevige slippers naar je werk kunt dragen, of gewoon een wollen trui als het koud is.

Uiteindelijk is er denk ik maar één manier om de ‘moetjes’ die deels in mijn eigen hoofd zitten te doorbreken. Gewoon mijn eigen ding doen, en me niets aantrekken van wat anderen vinden.

Facebooktwitterredditpinterest

Opruimen en verlanglijstjes bij de Ikea

DSC00087

 

Grappig is dat eigenlijk. Ik ben al sinds ik nog een stuk kleiner was (als ik dit zeg kijkt mijn man me altijd ongelovig aan; met mijn 1,55 meter ben ik nog steeds een ukkie namelijk) fan van de Ikea. Als kind was ik dat vooral om de ballenbakken, maar al snel merkte ik ook dat ze zulke handige manieren van opruimen hebben. Ik ben een chaotische rommelkont, superslecht in opruimen, dus regelmatig dacht ik dat een nieuw opruimsysteem wel een goed idee zou zijn. (more…)

Facebooktwitterredditpinterest

Kritische blik op mijn dagindeling

bag-1565402

Nu ik niet meer bezig ben met de hele dag lezen voor de ohmybookathon (hoe dat ging lees je hier) en weet dat ik veel minder tijd ga hebben voor dingen vanaf komende maandag, ga ik steeds meer kritisch kijken waar ik mee bezig ben op een dag. Want wat doe ik nou eigenlijk allemaal, en waar word ik echt blij van? (more…)

Facebooktwitterredditpinterest

Veranderingen op komst (Oh oh …)

Ik heb iets heel erg geweldigs te vertellen. Iets waar ik stuiterend van door het leven ga op moment, en waarover ik bijna niet kan stoppen na te denken. Iets wat ook best wel gaat veranderen hoe ik met mijn tijd en energie om moet gaan. (more…)

Facebooktwitterredditpinterest

Niemand kan alles doen

Het lijkt wel eens alsof iedereen alles kan. Leuk werk, veel lezen, een perfecte blog bijhouden, er een studie of cursus naast doen, en dan doen mensen ook nog vrijwilligerswerk en houden ze hun sociale leven op peil, eten ze gezond en koken ze graag, en hebben ze nog andere hobbies.

 

Vertekend beeld

Ik merk dat ik hier vooral een vertekend beeld in krijg als ik niet oplet. Niemand kan namelijk alles. Iemand die veel werkt, een blog heeft en gezond kookt, doet misschien wel helemaal geen vrijwilligerswerk. Maar dan is er iemand die dat wel doet en die gezond kookt en een blog heeft, en als je die twee allebei op social media volgt, zie je daar vooral leuke plaatjes langs komen van lekker eten, vrijwilligerswerk, werk, blog … Je ziet het allemaal.

 

Mensen die alles proberen te doen

Dan zijn er nog de mensen die alles proberen te doen, en bij wie het lijkt te lukken. Verkijk je daar niet op; hoewel iemand misschien wel véél kan doen, en de een meer kan doen dan de ander, kunnen ook zij niet alles. En misschien lopen ze zichzelf wel voorbij in hun poging.

 

Ben jij ook zo’n persoon?

Ik heb zelf nog steeds wel die neiging; ik wil alles kunnen. Er zijn zoveel leuke dingen om te doen, zoveel leuke boeken om te lezen. Ik heb vrijwilligerswerk, en ben nu bezig met misschien wel een leuke stage van 20 uur in de week krijgen, die een opleiding van drie jaar betaalt – maar dan in één jaar gepropt. Ik heb tegenwoordig weer twee blogs, ik lees graag en heb mijn andere hobbies … Oei, eigenlijk is dat bij elkaar best veel!

 

Op de rem

Ik besefte van de zomer ineens dat ik op de rem moest gaan trappen. Mijn broertje woont voor ons aardig ver weg – helemaal in het noordelijkste puntje van Groningen – en we zouden deze zomer een nachtje bij hem logeren, want met het ov is op één dag heen en terug reizen best wel veel. Toen we in juni een weekend af wilden spreken, bleek er deze zomer nog maar een enkel weekend over te zijn dat ik geen verplichtingen had. Dat weekend staat nu vast, en daar ben ik blij om, maar ik merkte dat ik ook even moest slikken. Ik heb in juli en augustus geen scouting op zaterdagmiddag, ik heb geen vergaderingen voor de kerk, maar ik had alsnog bijna elk weekend een verplichting die met dat vrijwilligerswerk te maken had. Toen er een nieuw rooster kwam en ik het komende half jaar sommige maanden net zo vol zat met diezelfde verplichtingen, sloeg de paniek toe; ik merkte ineens dat er bijna geen tijd overbleef om mijn eigen oh zo belangrijke rustmomenten te pakken.

 

Prioriteiten stellen

We moeten allemaal zorgen voor prioriteiten. Zo is familie voor mij een prioriteit; ik wil naar de verjaardag van mijn opa kunnen, want nu kan het nog. Ik wil een keer naar mijn broertje kunnen en daar de tijd voor kunnen nemen, want zoveel zien we hem niet.

Die stage met opleiding wordt voor mij prioriteit. Het gaat ervoor zorgen dat ik veel meer kansen heb op de arbeidsmarkt, het is iets wat mij het gevoel geeft dat ik stappen vooruit kan gaan maken. Ik word er blij van als ik eraan denk dat die mogelijkheid er ‘zomaar’ zou kunnen zijn, ik voel me dankbaar dat ik die kans mag grijpen al betekent het dat ik dat jaar niet naar betaald werk kan solliciteren. Het gaat tijd kosten, maar geeft op dat gebied rust, en zelfvertrouwen omdat het me een jaar lang afwijzingen gaat schelen. Als ik voor die stage word aangenomen, is het dus iets wat voldoende energie en rust geeft om er echt voor te gaan.

Mijn blogs hebben voor mij prioriteit. Ik vind het belangrijk om mijn stem te laten horen, open te zijn naar de buitenwereld over de dingen waar ik tegenaan loop, en toch wat brokjes positiviteit rond te strooien. Ik vind het belangrijk om over lezen en boeken te praten, want ik vind dat zoiets ontzettend belangrijks!

Lezen heeft voor mij prioriteit. Ik wil mijn boekblog kunnen blijven vullen met recensies, ik wil nieuwe schrijvers, nieuwe boeken en nieuwe werelden ontdekken, ik wil zo af en toe kunnen vluchten in een fantasiewereld.

Scouting heeft voor mij prioriteit. Ik vind het belangrijk dat kinderen kunnen komen spelen, ergens vies mogen worden, uitgedaagd worden. Ik word blij van die vrolijke koppies, van de manier waarop ze helemaal in een thema op kunnen gaan. Ik voel me er omringd door fijne, lieve mensen, zonder de druk te voelen dat ik net moet doen of ik iedereen evenveel mag.

Ikzelf moet weer prioriteit krijgen. Ik moet momenten rust kunnen nemen, zodat ik weer vol energie me in mijn andere prioriteiten kan storten.

 

Stel prioriteiten

Ik ben ze weer op een rijtje gaan zetten: wat vind ik écht belangrijk? Kijk jij daar ook wel eens naar? Zet het eens op papier, wat je allemaal doet, en wat je daarvan echt belangrijk vindt. Kijk of je daar echt genoeg energie aan geeft. Gaat er nog erg veel energie naar de dingen ‘waar je nou eenmaal aan begonnen bent’? Het is niet erg om iets wat je bent begonnen ook weer te stoppen.

Facebooktwitterredditpinterest

Help, ik moet mijn kleding combineren!

Ik zit al even met het idee in mijn hoofd om weer eens te schrijven over kleding. Zeker nadat Sophie weer schreef over haar capsulegarderobe en een half jaar geen kleding kopen, en Gerlinde over hoe makkelijk het is om niet met trends mee te gaan, ging ik weer eens kritisch kijken naar hoe mijn kledingkast eruit ziet. Deze keer geen foto, want geloof me, mijn kast wil je niet zien 😉 (more…)

Facebooktwitterredditpinterest
Next Page »