Recensie | Little Me van Matt Lucas, een autobiografie

Little Me, an autobiography Boek omslag Little Me, an autobiography
Matt Lucas
Autobiografie
Canongate
2017
Paperback
321

Matt Lucas, de meeste mensen kennen hem volgens mij van Little Britain. Ik ook. In dit boek vertelt hij over zijn leven, en hoe hij acteur/grappenmaker geworden is.

De meeste mensen zullen Matt Lucas kennen van Little Britain. De titel van zijn autobiografie verwijst dan ook naar deze grappige serie. Ik zag het voor het eerst tijdens de leraaropleiding Engels, en ik vond het geweldig! Toen ik de kans kreeg dit boek te lezen via Netgalley greep ik die dan ook meteen.

De schrijfstijl van Matt Lucas

little-me-Matt-Lucas-coverHet boek waarderen is dan weer een stuk lastiger. De schrijfstijl van Matt Lucas doet me eigenlijk wat denken aan zijn character Vicky Pollard: het ratelt alle kanten op. Hij laat ook duidelijk merken dat hij dat zelf weet. Dat kan erg goed uitpakken, en wat mij betreft deed het dat ook. Het past bij hoe hij zichzelf neer wil zetten heb ik het idee.

Interessant?

Of je het boek wat vindt, heeft ook te maken met of het onderwerp je aanspreekt. Natuurlijk. Mij deed het dat in ieder geval wel, waardoor ik het erg leuk vond om het te lezen.

Niet alleen positief

Dit geldt zowel voor de onderwerpen als voor mijn leeservaring. In zijn autobiografie hangt Matt niet alleen de grapjas uit. Hij is duidelijk niet bang om ook serieuze onderwerpen aan te snijden en eerlijk te zijn.

Maar ook mijn leeservaring was niet alleen positief. Hoewel zijn manier van schrijven lijkt te passen bij zijn persoonlijkheid, maakte het ook dat het boek wat moeilijk las. Daardoor kwam ik er soms toch maar langzaam doorheen, en pakte ik het een paar keer eigenlijk met tegenzin op. Om wat ik las vervolgens erg leuk te vinden, dat dan weer wel.

Andere posts over boeken

Nieuwsgierig naar Little Britain? Kijk deze top tien van hun sketches

Klooster | een stilteweekend en inspiratie voor eenvoudig leven

Vorig jaar liet ik me voor het eerst door mijn moeder overhalen om mee te gaan, het klooster in. Wel voor maar een weekend gelukkig, want voor het leven als non ben ik niet gemaakt. Zij deed dit al langer, bij de Clarissen in Megen. Ik merkte al snel waarom zij elk jaar gaat: het is namelijk echt heel erg fijn.

Eenvoudig leven in het klooster

klooster-eenvoudig-leven-rustEen van de dingen waardoor het voor mij erg inspirerend is, is de manier waarop in dit klooster eenvoudig wordt geleefd. Veel van het voedsel komt bijvoorbeeld uit hun eigen moestuin. Een andere deel van de tuin hebben ze op een hele simpele manier toch mooi ingericht met hoekjes. Verder is het mooi om te zien hoe ze met eenvoudige dingen alles doen. Dit dus zonder dat er veel voor gekocht hoeft te worden. Zo zetten ze wat bloemen uit de tuin in oude potjes of flesjes. Jampotten worden hergebruikt voor zelfgemaakte jam. Het is allemaal niet ingewikkeld. Het is ook niet luxe. Wel is het genoeg.

De bijgevoegde instagramfoto maakte ik van zwarte bessen uit eigen tuin. Voor het weekend deed ik de moeite van het plukken en schoonmaken niet voor die paar bessen. Nu wel, en ik heb er erg van genoten.

Waarom eenvoudig leven?

Bij de clarissen – de vrouwenkloosters van de franciscanen – wordt een gelofte van armoede afgelegd. Voor hen is dat, omdat het hebben van bezit maakt dat je wordt afgeleid van God. In tegenstelling tot wat ik gewend ben bij veel Rooms Katholieke kloosters in bijvoorbeeld Duitsland, is hun kerkje heel eenvoudig. Geen uitgebreide versieringen of verguld gebeuren. Gewoon hout (wel met mooi snijwerk), en wit gestucte muren met wat eenvoudige schilderingen.

Voor mezelf heeft eenvoudig leven een andere reden, al kan ik me ook wel in die van hen vinden. Ik wil niet afhankelijk zijn van het steeds meer willen en moeten. Van het mee moeten draaien in de ratrace en meedoen met wat de buren hebben. Ik wil me ook kunnen richten op de dingen die voor mij belangrijk zijn. Natuurlijk is het ook gewoon fijn om genoeg te hebben met wat je hebt. Het is fijn om de schoonheid te zien in kleine dingen.

Regelmaat en rust in het klooster

Wat ik vooral ook erg fijn vind aan deze weekenden, is het tot rust komen. Let op, wat dat betreft is het niet voor iedereen! Omdat er op veel plaatsen niet gepraat mag worden, ben je veel op jezelf aangewezen. Ik heb allebei de keren gehad dat ik de eerste nacht nauwelijks kon slapen, omdat mijn hoofd door bleef malen. Het fijne vind ik zelf, dat ik er dan zelf ook wat mee kan doen. Ik hoef het niet uit de weg te gaan of te overstemmen. Het in mijn dagboek opschrijven bijvoorbeeld. Of een lijstje in mijn bullet journal maken. Uiteindelijk helpt dit me om met een rustiger hoofd er weer vandaan te komen.

De regelmaat helpt hierbij ook. Er zijn meerdere kerkdiensten (dienstjes) op een dag, op vaste tijden. Deze zijn niet verplicht om bij te wonen. Maar ook als je niet Rooms Katholiek of überhaupt gelovig bent zijn ze erg mooi. Ze dragen bij aan het rustige, maar bezige ritme van het klooster.

Regelmaat, maar geen haast

Het kan zijn dat je in de tuin zit en net een heel mooi gesprek hebt, waardoor je de dienst mist. Dat is niet erg. Omdat er verder niets moet, heb je ook geen haast. Je kan de rust nemen om van de mooie dingen te genieten.

Rust om dingen op te pakken

Een van de dingen die ik graag doe in het klooster is lezen, veel lezen. Dat doe ik thuis ook genoeg, maar veel eerder tussendoor. In dit weekend heb ik de rust om langere tijd met mijn boek bezig te zijn. Ik neem ook altijd mijn bullet journal en dagboek mee. Die gebruik ik ineens ook meer. De rust om dingen op te pakken die thuis wat eerder blijven liggen of tussendoor gedaan worden krijg ik daar weer.

Het klooster is heel mindful

Eigenlijk past zo’n weekend in het klooster heel goed bij mindful leven. Je bent bezig met waar je op dat moment mee bezig bent. Andere dingen, die blijven gewoon liggen tot je daar mee bezig bent. Zondagochtend na het ontbijt heb ik een uur in de tuin gezeten, en niets gedaan. Behalve luisteren, voelen, ruiken en kijken. Beseffen hoeveel er gebeurt in zo’n tuin, zonder nog extra prikkels erbij.

Lees ook: -> Klooster | Dit heeft het me gebracht

Blij dat ik weg kon uit het klooster

Ja, dat heb ik toch ook weer elke keer. Ik ben ook weer blij dat ik terug kan. Zeker als ik eenmaal tot rust gekomen ben, uit het keurslijf van drukte in mijn normale leven gestapt ben. Terug naar mijn eigen leven en mijn eigen plek. Maar ook: terug naar een wereld waar je niet alleen naar binnen gekeerd bent, maar ook naar buiten gekeerd. Want hier buiten de muren is er ook zoveel moois te zien en te ontdekken! Dit leer ik ook weer extra waarderen in dat weekend binnen de kloostermuren.

Wat van de rust meenemen

Ik doe ook dit jaar weer mijn best om wat van de rust mee te nemen. Wat minder te moeten van mezelf, en meer te genieten van de dingen die ik wel doe. Het is heel makkelijk om snel weer in het normale ritme te springen natuurlijk.

Een tijdje naar het klooster past niet bij iedereen

Als je nieuwsgierig bent naar zo’n weekend zou ik het zeker een keer proberen. Maar houd er wel rekening mee: het past niet bij iedereen. Er zijn ook mensen die hier heel erg onrustig van worden. Of die zich erg ongemakkelijk voelen bij de gebruiken in het klooster. Lees je in wat er gebeurt voor je de keuze maakt, en als het je dan nog wat lijkt: probeer het gewoon een keer!

Citadel: The Concordat Sequence van Matthew S. Cox | recensie

Citadel: The Concordat Sequence Boek omslag Citadel: The Concordat Sequence
Matthew S. Cox
Dystopian/Young Adult/Middle Grade
Curiosity Quills Press
5 juli 2018
e-book
325

Kiera Quinn, elf jaar oud, weet zeker dat ze een nachtmerrie heeft. Ze ging een dutje doen in haar veilige slaapkamer, en wordt wakker in een post-apocalyptische wereld. Ze gelooft niet dat iedereen die ze heeft gekend misschien wel nooit heeft bestaan, inclusief haar beste vriendin―en ze gelooft zeker niet die oude man die haar vertelt dat ze de wereld herboren zal laten worden.

Ik las ‘Citadel: The Concordat Sequence’. Hier vertel ik wat ik ervan vond.

Citadel-concordat-sequence-Matthew-CoxWaar ‘Citadel: The Concordat Sequence’ gaat het over?

Kiera Quinn, elf jaar oud, weet zeker dat ze een nachtmerrie heeft. Ze ging een dutje doen in haar veilige slaapkamer, en wordt wakker in een post-apocalyptische wereld. Ze gelooft niet dat iedereen die ze heeft gekend misschien wel nooit heeft bestaan, inclusief haar beste vriendin―en ze gelooft zeker niet die oude man die haar vertelt dat ze de wereld herboren zal laten worden.

Nadat hij haar uit een pijp ziet kruipen, vertelt de rare man gekleed in rommel en oude computeronderdelen haar dat ze ‘het kind geboren van de aarde’ is. De enige kans van de mensheid om te overleven. Hoe gek zijn verhaal ook klinkt, alleen zijn in een immense woestenij maakt haar banger dan een aardige vreemde. Kiera speelt het spelletje mee, wanhopig en bang, hopend dat haar nare droom snel ophoudt.

Lees ook: Fluence van Stephen Oram | recencie

Wat vond ik van ‘Citadel: The Concordat Sequence’?

Dit is zo’n boek dat niet makkelijk is om over te schrijven, omdat ik het heb zitten lezen zonder te ‘metalezen’: ik ging op in het verhaal zonder te letten op wat het boek nou zo goed maakte of wat er beter zou kunnen.

Wat ik in ieder geval erg goed vind aan het boek, is dat Kiera een erg realistische elfjarige is. In ieder geval voor mij als volwassene. Ze kan impulsief reageren, en als ze de kans krijgt om echt kind te zijn met liefhebbende ouders grijpt ze die kans met beide handen aan. Niets geen twijfel of ze niet toch ‘uitverkoren’ is of zo (of juist die vreemde man meteen geloven dat het zo is). Ze stort zich vol overgave op haar nieuwe, voor die wereld gewone leven.

Ze geniet ervan dat ze nu aandacht krijgt, maar ze mist wel ook gewoon haar computerspelletjes. En het liefst van alles wil ze de mensen van wie ze houdt beschermen en alles zo normaal mogelijk houden. Oh en alles wat met ontlasting te maken heeft is eigenlijk vies, en zo. Nog zoiets wat in dit boek erg realistisch is, en wat je vaak niet tegenkomt in dit soort boeken: wat doe je als je moet, en er zijn geen gewone wc’s of wc-papier meer?

Niet kinderachtig

Dat Kiera een realistische 11-jarige is betekent niet dat dit boek ‘kinderachtig’ geschreven is, juist niet. Ik kon me als volwassene alsnog ontzettend goed in het verhaal inleven. Maar ik zou het denk ik ook aan een jonge tiener kunnen geven.

Ik kreeg de mogelijkheid dit boek gratis te lezen via Netgalley, in ruil voor een eerlijke recensie.

Dit boek is verkrijgbaar via bol.com. Deze link is een affiliate link: als je via hier iets koopt bij het blauwe mannetje, krijg ik een deel van de opbrengst. Dit zonder dat het jou meer kost.

Fluence van Stephen Oram | recensie

Fluence Boek omslag Fluence
Stephen Oram
SilverWood Books
26 juni 2015
Paperback
316

Stel je een wereld voor waar je invloed op social media bepaalt wat voor baan, huis en vrienden je hebt. Een wereld zonder politici, waar de grote bedrijven regeren.

Fluence is een verhaal over ambitie en wanhoop, en over zichtbare en verborgen macht. Amer is jong en ambitieus. Martin is opgebrand door jarenlang te vechten. Zij speelt vals om te krijgen wat ze wil, terwijl hij nauwelijks vast kan houden aan wat hij heeft.

Fluence is een verhaal over ambitie en wanhoop, en over zichtbare en verborgen macht. Amer is jong en ambitieus. Martin is opgebrand door jarenlang te vechten. Zij speelt vals om te krijgen wat ze wil, terwijl hij nauwelijks vast kan houden aan wat hij heeft.

Fluence-Stephen-Oram

Bij het lezen van de blurb wist ik niet zeker of ik Amber wel zou mogen. Hoewel ik totaal anders ben dan zij, ben ik haar wel meer gaan begrijpen tijdens het lezen van dit boek. Sowieso zijn de personages zo goed omschreven dat het heel makkelijk was om ze te volgen.

Fluence bepaalt wie je bent

In dit boek bepaalt je fluence, oftwel je invloed op social media, wie je bent. Iedereen heeft een facebook-achtig social media account en wordt elk jaar beoordeeld. Heb je nog genoeg punten om in je sociale cirkel te blijven of verder te groeien? Net zo belangrijk, krijg je het wel voor elkaar om mee te komen in de maatschappij?

Wat als je niet mee kunt komen?

Fluence laat ook heel duidelijk zien wat er gebeurt als de klassemaatschappij verder wordt doorgetrokken. Het laat ook zien hoe ver het kan gaan als mensen niet mee kunnen komen met de eisen. Een wereld die bureaucratisch is en gericht op geld, is dat een wereld die we willen? Aan de andere kant, hoe ver zijn we zelf bereid te gaan voor hebzucht en ambitie?

Lees ook: Moet iedereen zoveel mogelijk werken?

Social media gebruiken

Fluence is een van die boeken die een spiegel voorhoudt. Hoe gebruiken we zelf social media? Als ik eerlijk ben gebruik ik het zelf vrij veel. Instagram vind ik tof, twitter en facebook gebruik ik ook dagelijks. Ik vind het ook zeker niet erg als je op die linkjes klikt en me gaat volgen. En toch, zou ik er niet aan moeten denken dat alles bepaald wordt door hoeveel mensen dat ook echt doen.

Rust pakken en dan weer vooruit

Er zijn van die mensen die zich ontzettend verantwoordelijk voelen voor wat ze doen. Ik ben daar een van. Omdat dat niet altijd goed is, greep ik wat technische problemen aan deze winter. Ik nam even rust van het bloggen. Zeker omdat ik mezelf bij mijn nieuwe baan ook veel te druk aan het maken was.

rust-thee-tea-rest-time

Wat deed ik in tijden van rust?

Om te beginnen kon ik het bloggen niet helemaal laten. Er verschenen wat posts op een gratis blog, waar ik op de een of andere manier minder druk voelde om ook wat te posten. Soms postte ik regelmatig. Soms postte ik maanden niet, en dat was goed.

Verder werkte ik een paar weken full-time, om vervolgens mezelf voorbij te rennen. Eind december zat ik dan ook met een burn-out thuis. Dat combineerde ik met een terugval in een depressie. In die periode deed ik dus helemaal niets meer. Oke, echt rust was dit in eerste instantie dus niet. Maar mijn lichaam zorgde er wel voor dat het dat toch werd.

Voor mezelf zorgen

De tijd van voor mezelf zorgen in plaats van verwachtingen najagen brak aan. Zodra ik de concentratie weer begon te krijgen las ik erg veel. Na mijn vorige post hier heb ik dan ook heel veel andere dingen gelezen. Ik gebruikte de dingen die ik bij therapie geleerd had, zoals meditatie. Ik wandelde veel. Voor mezelf zorgen was even belangrijker dan andere dingen.

Na rust weer vooruit

Nu begint voor mij de periode te komen dat ik weer vooruit ga kijken. Weer beginnen met ‘echt bloggen’ hoort daar bij. En ja, hier voelt het toch meer echt dan op blogspot. Ik ben bezig met kijken waaróm ik gevoelig ben voor depressies. De bedoeling is dat ik daarop in kan spelen. Dat ik voor mezelf kan zorgen zonder stil te staan. Ik heb weer zin om verder te gaan.

Lezen en wat ik nu lees – vertel jij ook wat jij leest?

Tijd heb ik momenteel weinig. Tijd om te lezen, maar ook tijd voor uitgebreide blogartikelen ontbreekt me meer dan ik leuk vind. Wat ik wel kan doen is die twee in ieder geval combineren. Dat doe ik in korte posts over wat ik nu aan het lezen ben. Bij deze.

Wat ik te lezen heb deze week:

Gejatte verhalen

Deze bundel staat vol met verhalen die ooit zijn opgeschreven voor het blog gejatteverhalen.nl, en wat nieuwe verhalen. De schrijver is anoniem en vertelt alsof hij (of zij) de verhalen zelf heeft meegemaakt. De bundel geeft een heel leuk inkijkje in de muziekwereld. Daarnaast is het ook nog eens lekker licht, en is het makkelijk om tussendoor eens een verhaal te lezen. Ik won dit boek bij een give-away van Tineke.

northanger-abbey-jane-austen-lezenNorthanger Abbey van Jane Austen

Northanger Abbey is een van die boeken die ik graag herlees. Hiermee val ik terug op boeken die ik al goed ken als ik druk ben. Daar voel ik me goed bij. Jane Austen is wat mij betreft natuurlijk sowieso een aanrader om te lezen. Het is als je de boeken beter kent zeker geen alleen maar romantiek. Ze laat veel kritiek op de maatschappij van die tijd terugkomen, met heerlijk subtiele prikjes. In dit boek zijn die heel wat minder subtiel dan in haar latere werk. Maar dat maakt het wat mij betreft niet minder goed.

Lees ook –> Lezen: drie boeken voor bij het haardvuur

Een van de dingen die ik mezelf voor probeer te houden is ‘lezen kan altijd’. Op deze manier hoop ik dat zelf wat vol te houden.

Wat lees jij nu? Ik hoor het graag.

Links naar bol.com zijn affiliate links. Als je via deze links iets koopt gaat een gedeelte van het bedrag naar mij in plaats van naar bol.

Rust in drukke tijden

Hoewel ik minder ging werken, leek mijn leven voller te worden. Het werd weer tijd voor verjaardagen en andere feestjes. We startten met een nieuwe groep voor Dungeons & Dragons. Ik solliciteerde veel. Om het nog beter te maken heb ik nu een nieuwe baan. Daarvoor ga ik uitgerekend in december een fulltime training volgen. Het is allemaal supergaaf natuurlijk! Maar hoe houd ik rust in drukke tijden? En dan het liefst zonder mezelf of dingen die ik belangrijk vind (blog, hallo, jij hier?) te verwaarlozen?

rust-druk-drukke-tijden Read More

Nanowrimo 2017: van pantser naar plantser

Het is weer eind oktober. Dat betekent niet alleen leuke, herfstige dingen in huis hebben – niet zo veel als vorig jaar geef ik toe. Ik heb tegenwoordig een voortuin waarin een paar pompoenen op een tafeltje liggen. Een paar blaadjes en kastanjes op een schaal. Dat was het wel geloof ik. Het betekent ook dat het bijna november is. In die maand ga ik weer meedoen met nanowrimo.

nanowrimo-verhalen-schrijven-boek-notitieboek-stationery Read More