Thirteen Reasons Why

Thirteen Reasons Why Book Cover Thirteen Reasons Why
Jay Asher
Lemniscaat
2010

Bij Clay wordt een pakket bezorgd zonder afzender. Er zitten zeven cassettebandjes in. Als hij het eerste bandje begint af te spelen, schrikt hij zich een ongeluk: hij hoort de stem van Hannah Baker.

Het meisje op wie hij een tijd lang in stilte verliefd is geweest. Het meisje dat hij eventjes leek te krijgen. Het meisje dat niet zo lang geleden zelfmoord heeft gepleegd ...

Hannah heeft, voor ze een einde aan haar leven maakte, diertien kanten van cassettebandjes ingesproken. In elk van die dertien opnamen beschuldigt ze iemand ervan betrokken te zijn geweest bij haar dood. En Clay weet dat hij die bandjes heeft gekregen omdat ook hij ergens in haar verhaal voorkomt. Maar waar?

Op de een of andere manier heb ik dit boek nooit eerder gelezen. Natuurlijk heb ik hem wel eens langs zien komen op boekenblogs, maar hij wist mijn aandacht niet te grijpen. Tot er een serie van op Netflix kwam tenminste.

Ik heb maar een paar afleveringen van de serie gezien, en ga niet verder kijken. Het verhaal lezen was al heftig, maar de beelden erbij zien maakte het heftiger. Daar komt bij dat Hannah in de serie op een andere manier zelfmoord pleegt dan in het boek, op een manier die dichter bij komt. Ik hoef het niet te zien, maar had al wel het boek gereserveerd bij de bibliotheek.

Het boek had ergens vooral veel weg van juist die high school-films. Aan de andere kant leken de personages, vooral Clay en Tony, benaderbaarder. Meer tieners die totaal niet door hadden wat voor gevolgen hun daden konden hebben, veel minder de irritante sukkels die het allemaal gedaan hadden. Voor zover ik het kan vergelijken tenminste, want zoals ik al zei, verder dan bijna drie afleveringen ben ik niet gekomen in de serie.

Wat ik langs zie komen, vinden de meeste mensen de serie beter dan het boek. Ik merk dat ik juist het boek beter vind dan de serie. Of in ieder geval anders, ik kan er zelf meer mee.

Er wordt gezegd dat de serie en het boek zelfmoord verheerlijken. Ik ben het daar niet mee eens; ik zie juist terug hoe ontzettend ingrijpend zoiets is, ook en vooral voor de omgeving van iemand die het doet. Ik kan niet voor anderen praten, maar zelf zie ik dat juist als een reden om het niet te doen; de pijn die je anderen ermee aandoet, de leegte die je achterlaat. Want er is altijd, altijd iemand die je mist.

4 comments / Add your comment below

Leave a Reply