Hallo, vol hoofd!

DSC00101

Waar ik de vorige keer nog vertelde dat het prioriteiten stellen me de eerste weken best goed af was gegaan, merkte ik gisteren dat mijn hoofd enorm vol zat met eigenlijk niets. Ik had een lekker vrij weekend, was fijn bezig geweest op scouting, naar de kerk geweest en koffie gedronken met mijn man, moeder en broertje. Allemaal dingen waar ik blij van word, en toch was ik aan het einde van de zondagmiddag kriebelig. Ik startte een computerspel op waar ik zin in had, maar voor ik echt begonnen was sloot ik het ook weer af: ik moest naar buiten, nu meteen.

 

Naar buiten gaan

Wat bij mij het beste werkt als mijn hoofd te vol zit met dingen, of dat nou dingen zijn die ik moet of wil doen of dingen waar ik op een andere manier mee bezig ben, is naar buiten gaan. De wolken waren dreigend toen we begonnen met lopen – mijn man ging heel lief mee, gelukkig werd ik uiteindelijk ook gezellig – maar toch gingen we. Meestal maakt het niet uit waar ik heenga, en is een rondje door de wijk ook genoeg. Als het wat erger wordt moet ik de natuur in. Gelukkig hebben we bossen op loopafstand! Ik bedenk net dat dit een goede reden is voor mij om liever niet in een grote stad te wonen …

 

Van me afschrijven

Schrijven helpt voor mij ook, in specifieke gevallen. In ieder geval als mijn hoofd vol zit met dingen die ik moet doen. Als ik ze opschrijf en er een prioriteitenlijstje van maak, is het mijn hoofd uit. Ik zie op papier staan waar ik nu iets aan kan doen (en dan kan ik er iets aan doen in plaats van me druk te maken) en waar ik nu niets mee kan (en dat wordt dan niet beter van er druk om maken) en wanneer dan wel.

Op het moment dat ik me kriebelig voel en niet weet waarom, helpt dit dan weer niet. Ik kan dan schrijven wat ik wil, maar ik kom vaak niet bij waar het drukke, volle gevoel vandaan komt.

 

Communiceren

Omdat ik een huishouden deel, is het voor mij belangrijk om ook te communiceren als er iets aan de hand is. Een man die gaat koken omdat hij denkt dat ik moe ben – of sacherijnig omdat ik wat moet eten, dat gebeurt ook *kucht* wel eens – terwijl ik echt even naar buiten wil is niet handig. Gelukkig is mijn man er erg goed in om mij ook een spiegel voor te houden. Soms met hele praktische dingen (‘heb je al wat gegeten schatje?’), soms door me naar buiten te slepen als ik me bijna door regenwolken tegen laat houden, soms met een stevige knuffel als ik die nodig heb. <3

 

Gelukkig is mijn hoofd weer een stuk leger, en kan ik er tegenaan deze nieuwe week!

5 comments / Add your comment below

  1. Een vol hoofd, daar hebben we allemaal al wel eens last van denk ik. Wel goed dat je op zoek gaat naar dingen om je weer wat meer in evenwicht te krijgen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.