Niemand kan alles doen

Het lijkt wel eens alsof iedereen alles kan. Leuk werk, veel lezen, een perfecte blog bijhouden, er een studie of cursus naast doen, en dan doen mensen ook nog vrijwilligerswerk en houden ze hun sociale leven op peil, eten ze gezond en koken ze graag, en hebben ze nog andere hobbies.

 

Vertekend beeld

Ik merk dat ik hier vooral een vertekend beeld in krijg als ik niet oplet. Niemand kan namelijk alles. Iemand die veel werkt, een blog heeft en gezond kookt, doet misschien wel helemaal geen vrijwilligerswerk. Maar dan is er iemand die dat wel doet en die gezond kookt en een blog heeft, en als je die twee allebei op social media volgt, zie je daar vooral leuke plaatjes langs komen van lekker eten, vrijwilligerswerk, werk, blog … Je ziet het allemaal.

 

Mensen die alles proberen te doen

Dan zijn er nog de mensen die alles proberen te doen, en bij wie het lijkt te lukken. Verkijk je daar niet op; hoewel iemand misschien wel véél kan doen, en de een meer kan doen dan de ander, kunnen ook zij niet alles. En misschien lopen ze zichzelf wel voorbij in hun poging.

 

Ben jij ook zo’n persoon?

Ik heb zelf nog steeds wel die neiging; ik wil alles kunnen. Er zijn zoveel leuke dingen om te doen, zoveel leuke boeken om te lezen. Ik heb vrijwilligerswerk, en ben nu bezig met misschien wel een leuke stage van 20 uur in de week krijgen, die een opleiding van drie jaar betaalt – maar dan in één jaar gepropt. Ik heb tegenwoordig weer twee blogs, ik lees graag en heb mijn andere hobbies … Oei, eigenlijk is dat bij elkaar best veel!

 

Op de rem

Ik besefte van de zomer ineens dat ik op de rem moest gaan trappen. Mijn broertje woont voor ons aardig ver weg – helemaal in het noordelijkste puntje van Groningen – en we zouden deze zomer een nachtje bij hem logeren, want met het ov is op één dag heen en terug reizen best wel veel. Toen we in juni een weekend af wilden spreken, bleek er deze zomer nog maar een enkel weekend over te zijn dat ik geen verplichtingen had. Dat weekend staat nu vast, en daar ben ik blij om, maar ik merkte dat ik ook even moest slikken. Ik heb in juli en augustus geen scouting op zaterdagmiddag, ik heb geen vergaderingen voor de kerk, maar ik had alsnog bijna elk weekend een verplichting die met dat vrijwilligerswerk te maken had. Toen er een nieuw rooster kwam en ik het komende half jaar sommige maanden net zo vol zat met diezelfde verplichtingen, sloeg de paniek toe; ik merkte ineens dat er bijna geen tijd overbleef om mijn eigen oh zo belangrijke rustmomenten te pakken.

 

Prioriteiten stellen

We moeten allemaal zorgen voor prioriteiten. Zo is familie voor mij een prioriteit; ik wil naar de verjaardag van mijn opa kunnen, want nu kan het nog. Ik wil een keer naar mijn broertje kunnen en daar de tijd voor kunnen nemen, want zoveel zien we hem niet.

Die stage met opleiding wordt voor mij prioriteit. Het gaat ervoor zorgen dat ik veel meer kansen heb op de arbeidsmarkt, het is iets wat mij het gevoel geeft dat ik stappen vooruit kan gaan maken. Ik word er blij van als ik eraan denk dat die mogelijkheid er ‘zomaar’ zou kunnen zijn, ik voel me dankbaar dat ik die kans mag grijpen al betekent het dat ik dat jaar niet naar betaald werk kan solliciteren. Het gaat tijd kosten, maar geeft op dat gebied rust, en zelfvertrouwen omdat het me een jaar lang afwijzingen gaat schelen. Als ik voor die stage word aangenomen, is het dus iets wat voldoende energie en rust geeft om er echt voor te gaan.

Mijn blogs hebben voor mij prioriteit. Ik vind het belangrijk om mijn stem te laten horen, open te zijn naar de buitenwereld over de dingen waar ik tegenaan loop, en toch wat brokjes positiviteit rond te strooien. Ik vind het belangrijk om over lezen en boeken te praten, want ik vind dat zoiets ontzettend belangrijks!

Lezen heeft voor mij prioriteit. Ik wil mijn boekblog kunnen blijven vullen met recensies, ik wil nieuwe schrijvers, nieuwe boeken en nieuwe werelden ontdekken, ik wil zo af en toe kunnen vluchten in een fantasiewereld.

Scouting heeft voor mij prioriteit. Ik vind het belangrijk dat kinderen kunnen komen spelen, ergens vies mogen worden, uitgedaagd worden. Ik word blij van die vrolijke koppies, van de manier waarop ze helemaal in een thema op kunnen gaan. Ik voel me er omringd door fijne, lieve mensen, zonder de druk te voelen dat ik net moet doen of ik iedereen evenveel mag.

Ikzelf moet weer prioriteit krijgen. Ik moet momenten rust kunnen nemen, zodat ik weer vol energie me in mijn andere prioriteiten kan storten.

 

Stel prioriteiten

Ik ben ze weer op een rijtje gaan zetten: wat vind ik écht belangrijk? Kijk jij daar ook wel eens naar? Zet het eens op papier, wat je allemaal doet, en wat je daarvan echt belangrijk vindt. Kijk of je daar echt genoeg energie aan geeft. Gaat er nog erg veel energie naar de dingen ‘waar je nou eenmaal aan begonnen bent’? Het is niet erg om iets wat je bent begonnen ook weer te stoppen.

12 comments / Add your comment below

    1. Ja, ik dus ook. En niet alleen daar, ik ken ook enkele personen die in het ‘echte leven’ ook zo zijn, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik aan een bepaalde standaard moest voldoen. Terwijl goed voor jezelf zorgen veel belangrijker is dan prestaties.

  1. Goed idee om je prioriteiten eens op een rijtje te zetten. Ga ik zeker doen.
    En het is precies zoals je zegt, elke dag heeft maar 24 uur en in die tijd heb je ook momenten voor jezelf nodig.
    Fijn zo’n stage in het vooruitzicht. Succes alvast.

  2. Ik snap nooit zo goed hoe mensen dat allemaal doen. Ik moet al de keuze maken welke dag van de week ik ga douche zodat ik niets anders in plan op die dag. Vandaag ga ik een dagje weg met manlief daar heb ik heel veel zin in. Betekent voor mij wel dat ik al 2 dagen plat heb gelegen om mijn lichaam rust te gunnen en dat ik waarschijnlijk de komende week ook heel veel moet rusten. En veel meer pijn heb. Maar het is t me waard.

    Ik krijg van familie vaak te horen maar je bent nog zo jong dat kun je makkelijk. Het klopt nog lang geen 30. Maar chronisch ziek en daar snappen ze niets van. Familie ziet mij alleen op goede momenten.

    1. Wat vervelend dat ze niet snappen dat ziek zijn niets met leeftijd te maken heeft!
      Gelukkig zijn er heel veel mensen die wel veel kunnen doen, ook als het niet zoveel is als ze (we) willen. Het is denk ik ook goed om er gewoon bij stil te staan dat het niet zo vanzelfsprekend is wat je kan, en dat wat voor mij voelt als ‘ik kan lang niet zoveel als anderen’ voor jou er al heel erg anders uitziet. Dank je wel voor dat inzicht.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.