Schrijven | Hoe ging nanowrimo?

Nanowrimo

Vandaag zit Nanowrimo er weer op: ik heb een hele maand geschreven, met als doel 50.000 woorden op papier (of beter: op de computer) te krijgen. Aan de ene kant is het makkelijker dan het lijkt, want dit doel is erop gemaakt dat ook mensen die fulltime werken het kunnen halen. Aan de andere kant is het soms nog best lastig als je al tijden niet geschreven hebt. Hoe ging Nanowrimo dit jaar bij mij?

Een goed begin is het halve werk

Nou ja, zo ongeveer dan. Ik begon met een kamp in het weekend dat november begon, en kon de eerste dag dus niet schrijven. Ja, ik kwam om 3 uur ’s middags thuis, maar als je wel eens leiding bent geweest op een kamp met kinderen snap je misschien dat ik echt niet kon schrijven. Ik had slecht geslapen, want matje in plaats van matras, en maar één kussen omdat ik ze niet allebei mee kon slepen. De kinderen waren niet eens vroeg wakker geworden, maar we gingen wel later slapen dan ik gewend ben. Oftewel: ik was superbrak. Twee november begon ik dus met een achterstand, maar wel met een weer lekker fris hoofd, en ik knalde er gewoon een paar duizend woorden uit. Die achterstand had ik dus zo ingelopen, en ik liep een tijd voor! Dat voelde lekker zeg.

 

En dan begint de rest van de maand

Een van de dingen waar ik aan wil werken, is dat ik eigenlijk (bijna) elke dag moet schrijven om in het ritme te blijven. Omdat ik toch wel voorliep, werd ik vervolgens wat makkelijker, en daar ging iets mis; mijn verhaal vond ik ineens verschrikkelijk toen ik terug kwam, en ik liep heel erg hard vast. Ik had geen conflict ingepland, dat was een bewuste keuze omdat ik een lekker voortkabbelend verhaal wilde schrijven, en in ieder geval geen standaard conflict wilde voor de setting van mijn verhaal – maar een verhaal waarin niets gebeurt, dat werkt natuurlijk helemaal niet. Al snel ging ik er automatisch toch dingen inschrijven om het verhaal soort van op gang te houden, waardoor het een kant op ging die ik helemaal niet wilde, die voor mij persoonlijk niet goed was. Mijn innerlijke criticus ging aan de gang, en voor ik het wist liep ik een paar duizend woorden achter!

 

Stok achter de deur

Ik geef toe: er zijn momenten geweest dat ik op wilde geven. Laat maar. Ik vind het geweldig om te bloggen, laat ik me maar bij het bloggen houden, want dat kan ik tenminste! Op zulke momenten is de stok achter de deur van Nanowrimo erg fijn. Er waren momenten dat ik ’s avonds een write-in had, bij mij thuis georganiseerd, dus ik kon niet zeggen dat ik maar niet ging om thuis voor de televisie te hangen met slechte – of leuke – series. Er werd soms meer gekletst dan geschreven, maar alleen al dat ik mezelf over die drempel moest zetten en weer met schrijven bezig moest zijn – en met Nanowrimo bezig moest blijven – hielp me over mijn ‘schrijfangst’ heen. Nou waren het ook wel een stel hele lieve meiden die kwamen voor die write-in trouwens. Of ik kwam al procrastinerend op het forum terecht, en zag dat ik niet de enige was die tegen dingen aanliep. Of ik kreeg genoeg inspiratie om toch door te gaan met mijn – inmiddels nieuwe – verhaal. De laatste week had ik weer zo’n flinke dip, maar kreeg ik het toch voor elkaar om door te schrijven, en ineens liep ik weer een beetje voor. Niet zoveel als in het begin, maar genoeg om door te hebben: ik kan het heus wel.

 

Heb ik nog tips om te blijven schrijven?

Om te beginnen, zorg dat je niet alleen schrijft. Dat klinkt misschien raar – voor veel mensen hoort schrijven een eenzaam iets te zijn – maar het helpt echt als je vast zit, en kunt vragen of anderen nog ideeën hebben, of je kunt horen dat je niet de enige bent. Daarbij hoef je niet de hele tijd bij elkaar te zitten, maar contact met andere schrijvers helpt echt.

Dan: stel jezelf een doel. Je kan meedoen met een initiatief als Nanowrimo, maar er zijn ook sites waarop je voor jezelf doelen kunt stellen. Al ga je maar voor honderd woorden op een dag, een doel hebben om naartoe te werken zorgt dat je er makkelijker voor gaat zitten!

Als laatste wil ik meegeven: durf andere schrijfsels mee te rekenen. Zo gebruikte ik de afgelopen maand mijn blog om in de schrijfstemming te komen, wat me daarna enorm hielp met het schrijven aan mijn verhalen. Deze woorden zijn officiëel dan wel geen woorden voor je verhaal, maar als je dit soort dingen gebruikt om je schrijf-flow aan te zetten of dingen te schrijven die je misschien ooit voor je verhaal kunt gebruiken, dan hoort het gewoon bij de woorden die je hebt geschreven.

2 comments / Add your comment below

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.